Urodzony 15 czerwca 1890 roku w Ostrówku k. Milejowa, jako syn Ludwika Szczepańskiego i Wiktorii z domu Doroba. Rodzice prowadzili w Ostrówku duże, liczące ponad 20 ha gospodarstwo rolno-hodowlane. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Lublinie i w czerwcu 1922 r. przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniach był prefektem szkół średnich w Chełmie, gdzie dał się poznać jako gorliwy i dobry nauczyciel. W latach Był proboszczem parafii Kamień k. Chełma (1927-1934), rezydentem w Chełmie (1934-37), by następnie zastąpić chorego proboszcza w Olbięcinie. Od 21 lutego 1937 r. objął probostwo w Chmielu, gdzie spędził okres II wojny światowej. Niósł schronienie i pomoc osobom poszukiwanym, współpracował z miejscową partyzantką. W kwietniu 1946 roku został mianowany wikariuszem parafii Niemce. W maju 1947 r. skierowany został do Brzeźnicy Bychawskiej. Uprowadzony nocą z 22/23 sierpnia 1948 r. Został więc uprowadzony, poddany wyrafinowanym torturom i wrzucony do rzeki. Pozostał w sercach jako symbol zwycięstwa cywilizacji miłości nad śmiercią.